22-08-14

Huttentocht Verwall

Nou hier komt dan mijn blogje over de huttentocht in de Oostenrijkse Verwall. Na maanden van fanatiek trainen, wandelen, grote rugzak op en me natuurlijk een beetje inlezen over het gebied waar ik naar toe zou reizen, is het dan zo ver. Ik stap op vrijdagochtend in Amsterdam in de trein richting het Oostenrijkse Landeck. Van daar uit moet ik nog een stukje met de bus om het bij wintersportliefhebbers wel bekende gebied Kappl/Ischgl te bereiken.

Op zaterdag heb ik eerst nog een dag om lekker zelf een wandeling te gaan maken. Het is in eerste instantie druilerig weer, maar niet koud en windstil. Ik heb aan de overkant van het dorp een mooi watervalletje gezien en mijn plan is daar heen te lopen, foto's te maken en vervolgens dieper het zijdal in te wandelen.

Langs het weggetje richting Visnitzalpe veel houtstapels.

De Rotwegkapelle

Jammer genoeg kun je de Visnitz-waterval alleen vanachter een hek bekijken en ik kan dus helemaal niet zulke goede foto's maken. Jammer! 

Als ik boven de boomgrens uit ben kan ik nog wel een paar mooie plaatjes maken van de Visnitzbach. Jammer van het grauwe weer en als het harder begint te regenen besluit ik om te keren.

Eenmaal op de terugweg klaart het opeens op en als 't zonnetje door breekt komen ook de vlindertjes. Ik zet de macrolens op m'n camera en amuseer me prima.

Deze prachtige Wantsen zijn het toetje van de eerste dag, ze zitten gewoon in de berm langs het weggetje naar mijn hotel. 

De volgende morgen is het dan echt zo ver, ik ontmoet de rest van de groep in een naburig dorp en na een kop koffie vertrekken we naar de eerste hut. Ik had me al van tevoren gerealiseerd dat er onderweg geen tijd zou zijn om veel te fotograferen. Maar we zijn lekker op tijd in de Frierichshafenerhütte. Terwijl sommige deelnemers nog een wandeling naar een naburig topje ondernemen, ga ik gewapend met camera een rondje lopen in de omgeving van de hut.

De Friedrichshafenerhütte, hier net voordat het zonnetje onder ging.

Heerlijk, de natuur, de stilte en het ruisen van zo'n stroompje. 

Verscholen in het hoge gras, maar ze vallen door hun kleur toch wel op, de Beierse Gentiaantjes. Ben blij met deze foto's.

Uitzicht vanaf het terras van de Friedrichshafenerhütte.

De volgende ochtend gaan we vol goede moed op weg naar onze volgende bestemming, eerst in wat nevel, daarna steelt er een koud windje op en af en toe valt er een bui. Maar het is toch genieten. En wederom zijn we lekker op tijd bij onze overnachtingsplaats, in dit geval de Neue Heilbronnerhütte. Net als gisteren laat ik de middagwandeling voorbij gaan en ga er met de camera op uit.

De Neue Heilbronnerhütte

Niet alle Gentianen zijn blauw, hier de ook heel mooie Gestippelde Gentiaan.

De veel bekendere Stengelloze Gentiaan, die vind ik trouwens nog lastig om een beetje mooi op de foto te zetten.

Waar de sneeuw nog maar net weg is bloeit deze piepkleine Alpenkwastjesbloem.

's Avonds na het eten komen er bijzondere wolken het dal in drijven. Volgens de huttenwaard is dit een teken van slecht weer op komst. Helaas heeft de beste man gelijk. De rest van de week heeft in het teken gestaan van regen, kou, hagel en natte sneeuw, aanpassingen in de route en helaas is van fotograferen niets meer terecht gekomen. Heel jammer maar dat kan gebeuren.

Als laatste wil ik toch even deze foto's met jullie delen. Terwijl we in de stromende regen over een karrenspoor liepen, kruiste deze prachtige Alpensalamander ons pad. Voor mij wel een reden om m'n compact-camera'tje te voorschijn te halen en op m'n knieën te gaan. Zo'n momentje maakt je regendag dan toch weer een klein beetje goed.

Helaas heb ik dus niet zo kunnen fotograferen als ik had gehoopt. Al met al kijk ik toch terug op een mooie en leuke week.

*****