07-03-15

Sneeuwklokjes

De winter heeft z'n langste tijd gehad, op veel plaatsen kondigen Sneeuwklokjes de lente aan. Afgelopen week heb ik twee pogingen ondernomen om ze een beetje mooi op de foto te krijgen. 

Vorige week zaterdagmiddag was ik even in het Bennebroekerbos. Mijn hemel, het zag werkelijk wit van de Sneeuwklokjes en het viel aanvankelijk niet mee om er wat van te maken. Al buikschuivend en hier en daar een hondendrol ontwijkend ging ik op zoek naar een beetje een leuke compositie.

Op zoek naar wat minder grote groepen bij elkaar leverde dit een aardig plaatje op maar het is het nog niet.

Inmiddels laat 't zonnetje verstek gaan en wordt de harde wind een irritante spelbreker. Maar ik slaag er in een paar foto's te maken die me beter bevallen.

En als afsluiting een klein creatief experimentje. 

En dan vanochtend, Paul en ik zijn al vroeg in het Leyduin en Vinkeduin. Ik heb alleen m'n macrolens mee want ik wil nog steeds wat meer foto's van de Sneeuwklokjes maken. Ik heb meteen al spijt, we zijn zo vroeg en het is dus nog erg rustig. We zien Damherten, een Ree, een Buizerd en enkele Kleine Bonte Spechten. Dit alles moeten jullie maar op m'n woord geloven, helaas geen foto's. 

En ook vandaag zijn wind en de afwezigheid van de zon spelbrekers. Ik probeer het even maar kan m'n draai hier niet vinden. Jammer, ik moet komende week nog maar een keer op pad gaan.

Ik richt m'n camera nog even op iets wat minder windgevoelig is, de structuur van een paar prachtige boomstammen. Wie er oog voor heeft kan zoveel moois zien in de natuur.

***

03-03-15

Poetsbeurt Knobbelzwaan

Twee weken geleden liep ik een rondje door de Weerlaner Polder. Een veelbesproken klein natuurgebied, dat nog maar een paar maanden gelden werd open gesteld voor wandelaars. Zelf ken ik dit gebied al veel langer, sinds ik zo'n 35 jaar geleden op de tegenover gelegen manege begon met paardrijden. De paarden en pony's van de manege en later mijn eigen paard hebben vele jaren in de zomermaanden heerlijk gegraasd in dit mooie stukje polder.

Er was niet veel te beleven, je zag voornamelijk ganzen. Maar bij één van de bruggetjes waren twee Knobbelzwanen bezig met een grote poetsbeurt. Ik ging voorzichtig in het gras zitten en kon een aardige fotoreportage maken.

 
Na een tijdje werden de vleugels even geschut, daarna dreven ze waardig weg.

***